บทที่ 8
การโจมตีของเขมกรเต็มไปด้วยพลังดุจสายฟ้าฟาด จวนเจียนจะถึงไหล่ของอัญชนี ทุกคนต่างหลับตาลงเพราะทนดูไม่ไหว
ทนดูภาพเลือดสาดกระจายไม่ไหว
แต่ทว่าในที่เกิดเหตุกลับเงียบสงัดอย่างน่าประหลาด เมื่อทุกคนลืมตาขึ้น ก็เห็นอัญชนีปัดป้องหมัดของเขมกรได้อย่างง่ายดาย
หมัดนั้นใหญ่พอ ๆ กับศีรษะของเธอเลยทีเดียว
เขมกรก็ประหลาดใจมากเช่นกัน แต่ก็ปรับเปลี่ยนการโจมตีอย่างรวดเร็ว ละทิ้งความดูแคลนในใจ แล้วลงมืออีกครั้ง
แต่ก็ยังคงเหมือนกับครั้งที่แล้ว ถูกปัดป้องได้อย่างง่ายดาย
เขมกรกัดฟันแล้วหันกลับมาเตะ
อัญชนีไม่ชอบการปะทะซึ่ง ๆ หน้า ในการต่อสู้เธอถนัดการใช้ความอ่อนโยนสยบความแข็งกร้าว ใช้ความแข็งกร้าวสยบความอ่อนโยน สรุปก็คือทำตรงข้ามกับคู่ต่อสู้เสมอ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขมกรเจอคู่ต่อสู้แบบนี้ ไม่ว่าเขาจะใช้แรงมากแค่ไหน สุดท้ายก็ถูกทำลายอย่างง่ายดาย ส่วนกระบวนท่าของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนนุ่มนวล แต่ความจริงแล้วกลับรุนแรงมาก
เขาคิดว่าตัวเองมีความสามารถในการทนความเจ็บปวดสูงมาก แต่หลังจากโดนไปหลายทีก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว
และเขายังไม่ได้แตะต้องตัวอัญชนีเลยด้วยซ้ำ
หลังจากผ่านไปหลายกระบวนท่า เขาก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ถูกฝ่ามือที่ดูแผ่วเบาของอัญชนีตบลงไปตรงตำแหน่งใต้ต้นคอด้านหลัง
เขาเซถลาแล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ความเจ็บปวดและอาการชาแล่นไปทั่วต้นคอด้านหลัง
เรี่ยวแรงทั่วร่างถูกสูบไปจนหมด
รอบข้างเงียบกริบ
ใบหน้าเหี่ยวย่นของสมชายแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น เขาปรบมือขึ้นก่อนเป็นคนแรก “ยอดเยี่ยม!”
ทุกคนที่ตกตะลึงอยู่ก็รู้สึกตัว ต่างพากันปรบมือโห่ร้องด้วยความชื่นชมจนมือแดงไปหมด
อัญชนียื่นมือไปตรงหน้าเขมกร “คุณไม่เลวนะ อดทนได้ดี”
พี่น้องที่เคยประลองกับเธอไม่มีใครทนได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว แต่อีกฝ่ายกลับทนได้หลายที ร่างกายนี้ไม่ได้โตมาเสียเปล่า
เขมกรจับมือเธอแล้วลุกขึ้นยืน “กระบวนท่าของคุณ...ดูคุ้น ๆ นะ”
อัญชนีทำสีหน้าเรียบเฉย “ฉันเรียนวรยุทธ์ร้อยสำนัก”
“ไม่ ไม่ใช่ กระบวนท่าที่คาดเดายากดุจภูตผีเทวดาของคุณ เหมือนกับของท่านผู้นั้น...”
เปลือกตาของอัญชนีกระตุก “...คุณจำผิดแล้วล่ะ”
แต่เขมกรกลับยิ่งมั่นใจว่าตัวเองเดาไม่ผิด แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ไร้คำโกหกและเย็นชาของเธอ เขาก็สะกดกลั้นความสงสัยแล้วเปลี่ยนคำพูด “อืม...ผมคงจะจำผิดไป”
อัญชนีหลุบตาลง ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ก่อนออกจากหมู่บ้านดอยมังค์ ชายชราได้กำชับเป็นพิเศษว่าอย่าเปิดเผยว่าใครเป็นอาจารย์ เกือบจะถูกเจ้าหมอนี่พูดโพล่งออกมาแล้ว
หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ อัญชนีก็มีชื่อเสียงโด่งดังในชั่วข้ามคืน
กลุ่มชายชราที่ปกติแล้วดูน่าเกรงขามต่างพากันเข้ามาล้อมเธอเพื่อสอบถามเกี่ยวกับกระบวนท่าที่ใช้ในการต่อสู้เมื่อครู่
อัญชนีรู้สึกรำคาญจนทนไม่ไหว กำลังคิดหาข้ออ้างเพื่อปลีกตัวออกไป ก็เห็นเจนนี่เดินเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าตื่นเต้นแล้วคว้าแขนเธอไว้แน่น
“อาจารย์!”
อัญชนีเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?”
“อาจารย์ รับฉันเป็นศิษย์ด้วยเถอะค่ะ! ก่อนหน้านี้ฉันล่วงเกินไป ต้องขอโทษด้วย!” เธอเปลี่ยนท่าทีราวกับกิ้งก่า คุกเข่าลงคารวะทันที “ฉันมีความฝันที่จะเป็นจอมยุทธ์หญิงมาตั้งแต่เด็ก แต่ยังไม่เคยเจออาจารย์ที่น่าเคารพเลย ได้โปรดรับฉันเป็นศิษย์ด้วยเถอะค่ะ!”
อัญชนียกมือกุมหน้าผากอย่างจนใจ “ขอโทษนะ ฉันไม่รับศิษย์”
การสอนศิษย์อะไรนั่น มันสิ้นเปลืองพลังงานเกินไป
ฉันไม่มีเวลามาวุ่นวายกับเรื่องพวกนั้น
“อาจารย์...”
สมชายหัวเราะเยาะอยู่ข้าง ๆ “เมื่อกี๊ยังว่าเขาเป็นนักต้มตุ๋นอยู่เลย!”
เจนนี่พูดอย่างมั่นใจ “นี่เรียกว่าไม่สู้กันก็ไม่รู้จักกัน! ถ้าอาจารย์ไม่แสดงฝีมือออกมา ก็ต้องถูกคนอื่นดูแคลนแน่ ตอนนี้ฉันถึงได้ยอมรับจากใจจริงไงล่ะ!”
สองปู่หลานนี่ดื้อรั้นเหมือนกันไม่มีผิด
และไร้ยางอายสิ้นดี
อัญชนีรู้สึกปวดหัว พอดีกับที่โทรศัพท์สว่างขึ้น เธอไม่ได้ดูข้อความด้วยซ้ำ แต่ก็ใช้เป็นข้ออ้างได้พอดี “ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ”
แล้วรีบเผ่นหนีไปทันที
ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอก็วิ่งหายไปจนไม่เห็นเงาแล้ว
เมื่อกลับถึงบ้าน อัญชนีถึงได้เปิดดูข้อความ
นภัทร:【คุณปู่อยากให้เธอกลับมาทานข้าวพรุ่งนี้ ฉันจะไปรับ】
อัญชนีตอบกลับไปว่า:【ได้】
วันรุ่งขึ้นหลังเลิกเรียน อัญชนีรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน แต่กลับถูกจารวีพาคนกลุ่มหนึ่งมาดักรอเธอที่หน้าประตูโรงเรียน
จารวีควงแขนชายร่างสูงโปร่ง ชายคนนั้นสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนม คีบบุหรี่ ทำท่าทางอวดเบ่ง เขามองใบหน้าของอัญชนีที่ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางแต่กลับสวยใสงดงาม แววตาฉายแววตะลึงในความงามของเธอ
“เธอคืออัญชนีเหรอ? หน้าตาก็สวยดีนี่”
สีหน้าของจารวีมืดครึ้มลงชั่วขณะ แล้วพูดอย่างออดอ้อนว่า “พี่ขา คนนี้แหละที่รังแกฉัน เธอยังทำให้ฉันต้องอับอายต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน พี่ต้องช่วยฉันนะ ถ้าพี่ช่วยฉัน เค้าจะยอมทำตามที่คุณขอ...”
ภาคินเป็นลูกคนรวยรุ่นสอง ที่คบกับเธอก็เพราะอยากได้ความสวยของเธอ แต่เธอรู้วิธียั่วให้ผู้ชายติดกับมาโดยตลอด จึงไม่เคยยอมทำตามเรื่องนั้น แต่ตอนนี้เพื่อที่จะแก้แค้นอัญชนี เธอก็ตัดสินใจยอมเสี่ยง
ภาคินจูบเธออย่างแรงหนึ่งที “ได้เลย เดี๋ยวสามีช่วยเธอเอง”
เขายังพาวัยรุ่นมาอีกหลายคน เป็นพวกที่เที่ยวเล่นด้วยกัน ตอนนี้ทุกคนต่างมองอัญชนีด้วยสายตาที่ลามก
อัญชนีมองพวกเขาอย่างเย็นชา “พูดมาตรง ๆ อยากจะทำอะไร”
ภาคินจิ๊ปากอย่างชื่นชม พบว่าผู้หญิงคนนี้หน้าตาสวยจริง ๆ โดยเฉพาะท่าทางเย็นชาแบบนี้ช่างยั่วยวนใจเหลือเกิน “ฉันเป็นคนรู้จักถนอมบุปผางาม แต่เธอรังแกผู้หญิงของฉัน ฉันก็ต้องเอาคืนบ้าง เอาอย่างนี้ เธอคุกเข่าขอโทษพวกเรา ยอมรับผิด แล้วไปเป็นลูกน้องคอยรับใช้จารวีสักสองสามวัน พอเธอหายโกรธเรื่องนี้ก็ถือว่าจบ”
อัญชนีมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?”
“งั้นก็คงแล้วแต่เธอไม่ได้แล้วล่ะ”
ภาคินทิ้งบุหรี่ลงบนพื้น แล้วโบกมือ ชายท่าทางลามกคนหนึ่งก็ยื่นมือมาหาอัญชนีทันที ตั้งใจจะสัมผัสใบหน้าของเธอ
“น้องสาวคนสวย ให้พี่ชายดูแลหน่อยนะ”
อัญชนียกมือขึ้น คว้าข้อมือของเขาไว้ได้อย่างง่ายดาย ชายคนนั้นขยับตัวไม่ได้ทันที ใบหน้าแดงก่ำแต่ก็ดึงมือกลับมาไม่ได้
อัญชนีออกแรงบิดที่มือ
เสียงดัง 'กร๊อบ' เบา ๆ ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแล่นไปทั่วข้อมือของชายคนนั้น เขาร้องโหยหวนแล้วกุมมือพลางถอยหลังไป แต่กลับเห็นว่ามือข้างนั้นบิดเบี้ยวในมุมที่ผิดธรรมชาติ
สีหน้าของภาคินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาด่าว่า “มีฝีมืออยู่บ้างสินะ ถึงได้อวดดีขนาดนี้" เขามองไปที่ลูกน้อง "แม่*ง รออะไรอยู่ล่ะ? รุมมันเลย! จับเธอแก้ผ้าซะ ฉันอยากจะดูสิว่าเธอยังจะอวดดีได้อีกไหม!”
ชายหลายคนที่ตกตะลึงอยู่ก็รู้สึกตัว แล้วพากันกรูเข้าไป
สำหรับเขมกร อัญชนีให้ความเคารพ แต่สำหรับคนพวกนี้ แค่ลงมือกับพวกเขาก็รู้สึกว่าสกปรกแล้ว
รีบจัดการให้จบ ๆ ไปดีกว่า
ทันใดนั้น รถหรูสีดำคันหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังทุกคนอย่างเงียบเชียบ รถคันนั้นแพงและหรูหรา ป้ายทะเบียนพิเศษยิ่งกว่า มีเพียงเลข 8 ตัวเดียว
ดูอวดดีและไม่เหมือนใคร
ป้ายทะเบียนนี้แพงมาก ปัจจุบันทั่วประเทศมีเพียงคันเดียว ใครก็ตามที่อยู่ในแวดวงสังคมชั้นสูงต่างก็รู้ว่าหมายเลขนี้หมายถึงอะไร
—คุณชายนภัทร
ประตูรถเปิดออก นภัทรก้าวขายาว ๆ ลงมาจากรถ พิงตัวรถอย่างเกียจคร้าน เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“นี่กำลังทำอะไรกันอยู่?”
เมื่อจารวีเห็นเขา ตาก็เบิกโพลง
ชายหนุ่มมีใบหน้าที่หล่อเหลาเป็นพิเศษ ระหว่างคิ้วที่เย็นชาและเรียบเฉยมีความห่างเหินแฝงอยู่ รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม ทุกท่วงท่าแผ่กลิ่นอายของความสูงส่งและเกียจคร้านออกมาอย่างเงียบ ๆ
ถ้าได้คบกับเขา ได้นั่งในตำแหน่งนายหญิงของตระกูลไรบีนา...
“คุณนภัทร สวัสดีค่ะ ฉันชื่อจารวี...”
เธอเสยผมยาว ท่าทางอ่อนช้อยงดงาม แต่ชายหนุ่มผู้หล่อเหลากลับเดินเฉียดไหล่เธอไป ไม่แม้แต่จะชายตามอง
“ทำไมเธอช้าอย่างนี้?”
นภัทรค่อนข้างจะไม่พอใจ
อัญชนีพูดเรียบ ๆ “ฉันรอที่หน้าประตูโรงเรียนมาเกือบ 10 นาทีแล้ว นายต่างหากที่ช้า”
“...รถติด”
เขาก็อยากจะมาให้เร็วกว่านี้ แต่จะให้ฝ่าไฟแดงก็คงไม่ได้ เขาหวงชีวิตตัวเองมาก
จารวีที่ถูกเมินมาตลอดรู้สึกไม่พอใจ จึงเข้าไปขวางคนทั้งสองไว้ “พวกคุณไปไม่ได้!”
อัญชนียังไม่ทันได้พูดอะไร นภัทรก็เอ่ยปากอย่างมีเลศนัย “ไม่ได้เหรอ?”
“ใช่! เพราะเธอรังแกฉัน ฉันต้องการให้เธอขอโทษฉัน!” สีหน้าของจารวีแน่วแน่ไม่ยอมแพ้ ราวกับได้รับความคับแค้นใจอย่างใหญ่หลวง
“เรื่องที่เธอไปก่อไว้เหรอ?”
นภัทรมองไปที่อัญชนี ค่อนข้างไม่พอใจ
ก่อนหน้านี้ก็รู้สึกว่าเธอไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ตอนนี้ยังจะเพิ่มเรื่องก่อเรื่องสร้างปัญหาเข้ามาอีก
อัญชนียักไหล่ “ฉันแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง”
แม้จะไม่รู้ว่าร่างกายที่ผอมบางอรชรแบบนี้จะทำวีรกรรมกล้าหาญอะไรได้ แต่เขาไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่นานนัก
นัยน์ตาลุ่มลึกล็อกเป้าไปที่ร่างของภาคิน
“จะหลีกหรือไม่หลีก?”
ภาคินอ้าปากค้าง แต่ภายใต้แรงกดดันอันมหาศาล เขากลับพูดอะไรไม่ออก เหงื่อท่วมหน้าผาก
นภัทรจิ๊ปากเสียงดัง เมื่อนึกถึงสายตาที่อยากจะกลืนกินของชายคนนี้ที่มีต่ออัญชนีเมื่อครู่ สีหน้าก็เย็นชาลง เขายกขายาวขึ้นแล้วเตะเข้าไปที่ท้องของภาคิน
“อ๊าก—”
จากนั้น เสียงดังปัง!
ภาคินถูกเตะกระเด็นไปไกลถึงสามเมตร ล้มลงกับพื้นอย่างแรงแล้วลุกไม่ขึ้นอยู่นาน
